Copied!

Japoński alfabet katakana

U+30F3
U+30EF
U+30E9
U+30E4
U+30DE
U+30CF
U+30CA
U+30BF
U+30B5
U+30AB
U+30A2
U+30EA
U+30DF
U+30D2
U+30CB
U+30C1
U+30B7
U+30AD
U+30A4
U+30EB
U+30E6
U+30E0
U+30D5
U+30CC
U+30C4
U+30B9
U+30AF
U+30A6
U+30EC
U+30E1
U+30D8
U+30CD
U+30C6
U+30BB
U+30B1
U+30A8
U+30F2
U+30ED
U+30E8
U+30E2
U+30DB
U+30CE
U+30C8
U+30BD
U+30B3
U+30AA

Do napisania japońskiego używa się systemów trzyliterowych. Kanji — przystosowane chińskie znaki i dwa japońskie sylabiczne alfabety — hiragana i katakana.

Początkowo pisanie do Japończyków pochodziło z Chin. Nie ma dowodów na to, że przed pojawieniem się hieroglifów (kanji) zarejestrowano ich język. Pierwszym japońskim systemem pisania był manjogan. Opublikowano w V wieku. Używał chińskich znaków, ale nie ich wartości semantycznych, ale dźwięków fonetycznych. Od maneykologicznych fonetycznych alfabetów — hiragany i katakany.

Katakana

Japoński alfabet — katakana został stworzony przez tybetańskich mnichów, w przybliżeniu w IX wieku. Symbole zostały użyte jako wskazówki fonetyczne w kamboonie. Kambun jest wczesną formą adaptacji chińskich znaków zawierających znaki diakrytyczne, które wskazują sekwencję hieroglifów do czytania po japońsku. Teraz przy pomocy obcych słów katakany zapisywane są imiona, nazwiska, terminy naukowe i techniczne.

W japońskiej fikcji i gazetach tekst przechodzi od góry do dołu i od prawej do lewej. W komputerach i artykułach naukowych i technicznych stosuje się zasadniczo europejski sposób pisania.

Alfabetów: